Heeft een kind van 10 jaar een voedingsplan nodig als het voetbalt?

« Begeleidt u ook al kinderen van die leeftijd? »

Het is een vader die me de vraag stelt, over zijn zoon van negen die twee keer per week voetbalt. Hij doet er goed aan om ze te stellen. Veel ouders vragen zich af wanneer ze echt werk moeten maken van de voeding van hun kind.

Ik antwoord nee, en ik leg uit waarom. Het is geen kwestie van beschikbaarheid, laat staan van prijs. Op die leeftijd richt een plan met cijfers meer schade aan dan het herstelt.

Dat betekent niet dat er niets te doen valt. Het betekent dat er iets anders te doen valt.

1. Voor twaalf jaar zoekt het lichaam geen prestatie

Het groeit. De behoeften veranderen van maand tot maand, en geen enkel plan met cijfers volgt dat ritme.

Het Internationaal Olympisch Comité zegt het duidelijk in zijn consensus over de ontwikkeling van de jonge atleet: op die leeftijd is het doel een gezond, sterk kind dat plezier beleeft. Optimaliseren komt later, als het al moet.

Een kind van tien dat je grammen en uren oplegt, wordt geen betere speler. Het wordt een kind dat zich afvraagt of het wel mag eten.

3. Wat eet een voetballend kind? De vier basisregels die volstaan voor twaalf jaar

Het zijn geen regels die je moet afdwingen. Het zijn gewoontes die standhouden met wat organisatie, en die niet standhouden met discipline.

• Regelmaat. Maaltijden op vaste uren, zonder telkens te onderhandelen. Van alles wat ik u kan vertellen, levert dit punt het meeste op.
• Een eiwitbron bij elke maaltijd. Ei, vlees, vis, zuivel, peulvruchten. Niets ingewikkelders dan dat.
• Water als standaarddrank. De Europese referentiewaarden leggen de behoefte rond 1,6 liter per dag tussen 4 en 8 jaar, en 2,1 liter tussen 9 en 13 jaar, alle dranken en voeding samen. Training verhoogt dat cijfer. Meer details in hydratatie bij de voetballer.
• Snelle suikers rond de inspanning, nooit als beloning. De Europese vereniging voor pediatrische gastro-enterologie raadt aan om vrije suikers onder 5 % van de dagelijkse inname te houden bij kinderen van 2 tot 18 jaar.

En je telt niets. Geen calorieën, geen grammen, geen porties.

4. Snoep tijdens de rust

Het is de meest verspreide gewoonte in het jeugdvoetbal, en de meest contraproductieve. Een suikerpiek midden in de wedstrijd betaal je in de twintig minuten daarna.

Maar ik veroordeel ze niet, want ik weet waar ze vandaan komt.

Als kind bracht ik mijn vakanties door bij mijn grootouders in Parijs. Ze wisten dat ik dol was op croissants, en de croissants daar zijn niet die van bij ons. Dus brachten ze er elke ochtend twee of drie mee van de bakker. Ze dachten me een plezier te doen, en ze deden me ook een plezier.

Achteraf weet ik ook dat het geen dienst was. Het is hetzelfde mechanisme dat je terugvindt achter het snoep langs het veld of de frisdrank 's avonds: je geeft toe omdat je van je kind houdt, en het kind onthoudt dat wie van hem houdt, hem suiker geeft.

5. U bent zijn eerste voorbeeld

Een kind doet niet wat je zegt, het doet na wat het ziet. Staat er elke avond frisdrank op tafel, dan wil het er elke avond, en geen enkele uitleg weegt daartegen op.

Wat u in uw eigen glas schenkt, weegt zwaarder dan alles wat u het kan uitleggen.

Voor twaalf jaar is de eerste influencer van een kind zijn ouder.

6. Wat verandert rond twaalf of dertien jaar

De groei versnelt, de trainingsbelasting stijgt, en de behoeften nemen sneller toe dan de eetlust. Dan krijgt een gestructureerde begeleiding zin. Wat er in de puberteit verandert, leest u in waarom een jonge voetballer niet eet zoals een volwassene.

Tot dan ligt uw werk elders. U zorgt voor regelmaat, een rustige relatie met eten en een kind dat eet zonder erbij na te denken. De eerste maaltijd van de dag is een goed vertrekpunt: het ontbijt van de jonge voetballer.

Dat is precies de basis waarop een plan later zal werken. Een begeleiding die op het juiste moment start, is meer waard dan drie jaar tellen.

Om te onthouden

Een kind van tien heeft geen plan nodig. Het heeft maaltijden op vaste uren nodig, water, wat eiwitten bij elke maaltijd, en ouders die van suiker geen beloning maken.

Het zijn vier gewoontes. Ze kosten niets, ze worden niet gewogen, en ze bepalen wat je op veertien kan opbouwen.

Als u zich vandaag de vraag stelt, doet u het werk al. Het volledige document van tien pagina's krijgt u gratis hieronder.